(Përshtypje nga
shfaqja “Sandër Ruçi Show”, Pallati i Kongreseve,
Tiranë, 11 nëntor)
Sonte, aktori i mirënjohur shkodran Sandër
Ruçi “Mjeshtër i Madh”, dha në Pallatin e Kongreseve në Tiranë shfaqjen e tij të shumëpritur e të mirëpritur “Sandër Ruçi Show”.
Kisha vite pa e
takuar, por artin, talentin dhe shumë
nga “perlat” e humorit të tij i kam pasur dhe i kam gjithmonë në kujtesë e në
zemër. Ai ka interpretuar në më shumë se
250 role, si dhe ka vënë në skenë si regjisor shumë shfaqje, por mua më kanë
mbetur në mendje disa prej skeçeve të pakundshoqe, si “Kena harru babën”,
“Shqipëria po ndryshon”, “Dhëndëri nga Amerika”, “Nusja e Sadit”, “A doni ta
shpëtoni Dajën” dhe “Erdha zemër, prit
se po të kallëzoj”, prej të cilave më kanë mbetur në kujtesë fjalë e mënyra të
thëni tipike shkodrane, të cilat herë të shpojnë e të thumbojnë si bleta, herë
të bëjnë të shkrihesh në gaz, po edhe të mbeten në gojë si shija e një likeri
krejt të veçantë. Humori i Shkodrës është “palca”e qytetarisë shkodrane, është
busulla që orienton të mirët të këqijtë,
gjithmonë sipas parimit ”qesh e njesh”. Në shumë prej skeçeve ai ka
interpretuar me aktorët e mëdhenj të Teatrit të Shkodrës, si Tano Banushi,
Paulin Preka, Gjosho Vasia, Zyliha Miloti, Zef Deda, Katerina Biga, Gëzim
Kruja, Besnik Çinari, Drande Xhai etj.
Më kishte marrë
malli, pra, për Sandrin, të cilin e kam dashur dhe vlerësuar qysh kur ka qenë
aktor i ri, po edhe kisha nevojë për një “dozë” humori e të qeshuri “shkodrane”.
Dhe, kjo m’u realizua mjaft këndshëm sonte. Organizimi i këtij shou në Tiranë,
në Pallatin e Kongreseve, ishte rasti më i bukur që Sandri e zgjodhi për të
sjellë një buqetë skeçesh të zgjedhura, që e madhërojnë traditën e bukur të qytetit të
Shkodrës, duke vazhduar pikërisht me humorin
tipik shkodran, po edhe duke shfrytëzuar rastin për të vënë gishtin edhe mbi
plagë të sotme të shoqërisë shqiptare, duke shkrirë natyrshëm kritikën ndaj
veseve të hershme e të përhershme, me prekjen
e plagëve të reja të së sotmes, të korrupsionit moral e material dhe të anëve
të tjera të shëmtuara, që shkojnë aq bukur në kahun e titullit të skeçit “Shqipëria
po ndryshon”.
Përvoja e Sandër
Ruçit në skenë, brenda dhe jashtë vendit, si dhe talenti i tij i pazakonshëm,
zotësia e tij për ta ndryshuar zërin e timbrin e të folurit sa në një personazh
në një tjetër, sa në shkodranishten e ëmbël si mjalti, aq edhe në shqipen standarde
e në të folme të Shqipërisë Jugore, sipas brendisë së skeçeve, është garanci e
padiskutueshme suksesi. Dhe, ashtu ngjau edhe sonte. Me një gërshetim të natyrshëm
e të këndshëm edhe me këngë e me muzikë shqiptare e të huaj, duke qenë edhe në
shoqëri të disa prej miqve të tij artistë, kryesisht shkodranë e të mirënjohur,
si Osman Mula “Mjeshtër i Madh”, që luajti në saksofon e na kënaqi, si dhe me
një çetë këngëtarësh, si Hervin Bushati, Mateo Frroku, Adnan Bala, Klodiana
Vata, Gledis Dume, Riad Bashi, Niki Mjeda,Gresa Zefi, Bert Naraçi dhe, si qershia
mbi tortë, interpretimi i një prej skeçeve
më të bukura me Zyliha Milotin, një nga aktoret më të mëdha të Teatrit të Shkodrës.
Erdhëm në sallën e
shfaqjes disi të mrrolët, se edhe koha nuk qe e mirë, jashtë binte shi dhe
ishim veshur si për mot të lig, por dy
orët e shfaqjes na e hoqën lodhjen e javës, na i larguan brengat e jetës e pësimeve
të përditshme të mjedisit tonë shqiptar e plot probleme...Ashtu si e ka arti i
humorit në përgjithësi dhe humori shkodran në veçanti, duke qeshur e duke
ngjeshur, Sandër Ruçi u çmall me problemet tona, po edhe ne u çmallëm me artin
e një mjeshtri, që di se si t’ua fitojë zemrat shikuesve.
Dhe, me magjinë e një interpretimi mjeshtëror,
Sandër Ruçi na kënaqi, na bëri të qeshim sa ishim në sallë, pastaj edhe të
mendojmë për ato që kumtoi në shoun e tij, aq sa, nuk dimë nëse ai tha se
“Shqipëria po ndryshon”, apo deshi të thoshte se që të ndryshojë ajo, duhet të
ndryshojmë ne, të gjithë sa jemi, sepse vetëm ashtu ky vend do të ndryshojë.
Le t’i urojmë
“Mjeshtrit të Madh” Sandër Ruçi suksese të mëtejshme në karrierën e tij artistike,
duke e falënderuar për punën e palodhur dhe përkushtimin e madh që tregon, duke
na dhuruar humor të këndshëm e bashkëkohor me nivel të lartë artistik.
Ishte një rast
shumë i bukur malli, mallëngjimi dhe adhurimi për artin e një mjeshtri të madh “prej
Shkodret”, që jeton larg vendlindjes, në Jacksonville të Foloridës, por zemrën
e mendjen i ka gjithmonë te Shkodra jonë, te atdheu ynë dhe toka
e shtrenjtë shqiptare.
Ardhsh i bardhë dhe kurdoherë do të jesh i mirëpritur, Sandër Ruçi, “Mjeshtri i Madh”.
